En de zoektocht gaat verder

Soms vragen mensen mij wat synchroniciteit betekent. Ik ga een klein voorbeeld geven van iets wat ik de afgelopen dagen meegemaakt heb. In mijn vorige blogpost had ik geschreven over mijn vermoeden dat de kerk OLV in Lissewege ooit aan Maria-Magdalena zou gewijd zijn geweest. Enkele dagen geleden was 22 juli haar officiële feestdag. Ik schonk verder geen aandacht aan wat ik geschreven had op mijn website, maar vandaag werd ik opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt dat er mij iets wordt duidelijk gemaakt. Of is het gewoon toeval? Nee, dit is een voorbeeld van synchroniciteit.

Een voorbeeld van synchroniciteit: Maria-Magdalena en Isis

Want wat trof ik aan tussen al mijn e-mails op 21 juli? Een nieuwsbrief van Karin Haanappel, een kunsthistorica die ik volg. Zij schrijft en vertelt over vrouwelijke kunstenaars uit de geschiedenis en zij brengt de kracht van het vrouwelijke terug in de aandacht. Het was niet zomaar een nieuwsbrief. Ze verwees immers naar de oorsprong van 22 juli, maar ook naar het verband tussen Isis en Maria-Magdalena.

Dat trok onmiddellijk mijn aandacht. Samengevat zegt ze het volgende:
– de feestdag van Maria Magdalena valt op 22 juli, maar dat was oorspronkelijk het feest van de Egyptische godin Isis. Het was ook het moment waarop de ster Sirius voor het eerst opkomt bij zonsopgang na een lange tijd van  onzichtbaarheid
– In die tijd kwam de zon tijdens de lente-equinox (21 maart) op in het sterrenbeeld Maagd. Het was een tijd van de Venus kunst. De maagd symboliseert de grote moeder en heeft dus niets te maken met het begrip kuisheid.
– In het begin van het christendom was Maria Magdalena belangrijk. Ze had vele volgelingen. Zij kende het AL. Opmerking: wie een rondleiding van mij al gevolgd heeft weet dat er twee grafstenen zijn in de kerk van Lissewege waar er wordt verwezen naar het Al.
– in de vierde eeuw na Christus werd het christendom een staatsgodsdienst en werden alle heidense religies verboden. Daardoor ging veel kennis en geschriften verloren. Heidense tempels en beelden moesten gewijd worden aan Jezus Christus. De cultus van de moedergodinnen moest opgaan in de nieuwe religie. Vandaar dat Maria Magdalena haar feestdag kreeg op 22 juli. Isis werd dus vervangen door Maria Magdalena.
– De kerk van Rome besloot echter in de zesde eeuw om de status van Maria Magdalena te veranderen in een boetvaardige zondares, een vrouw van lichte zeden. Slechts in 1969 is Maria Magdalena door de kerk opnieuw in ere hersteld en heeft ze haar vroegere status van apostel der apostelen teruggekregen. In 2016 heeft paus Franciscus zelfs van 22 juli een officiële feestdag gemaakt, waardoor Maria Magdalena nu effectief gelijk staat aan de apostelen.

Verering van Isis in Lissewege?

Dit deed mij nadenken. Als Maria Magdalena vereerd werd op plaatsen waar vroeger Isis vereerd werd, is het dan niet mogelijk dat Isis ook een verering had hier in Lissewege? Er zijn een aantal elementen die deze mogelijkheid niet uitsluiten:

  • op haar website www.parijsvanisis.nl/ bewijst Karin Haanappel dat Isis vereerd werd in Parijs. Het woord Parijs, Par-Is zou afkomstig zijn van Par-Isis. Dan stel ik mij de vraag of de- is in Lissewege ook geen verwijzing zou kunnen zijn naar de godin Isis? De weg van Isis?
  • In onze kerk Onze-Lieve-Vrouw bezoeking zit het getal 13 bouwtechnisch verwerkt. 13 verwijst naar een ingewijde. Naar de M van Maria, de 13e letter van het alfabet. Of naar de apostel der apostelen, de 13e apostel: Maria Magdalena. Maar als een Egyptische farao stierf, ging hij door het riet (lis) via het westen (de kerktoren staat in het westen) met een trap langs 13 ringen naar boven, naar de hemel. De symboliek is gelijkaardig met het visioen in de Bijbel, Genesis 28: 12, dat gaat over het visioen van Jacob met engelen die langs een wenteltrap naar de hemel gaan. 2 + 8 + 1 + 2 = 13. Het getal dat ook verwijst naar het Hebreeuwse Achava (liefde) en Echad, (één). Samen 26, de getalswaarde van het woord Jahweh.
  • Isis werd vereerd in het vroege Vlaanderen: in Doornik zijn er bij een opgraving van de restanten van de Merovingische koning Childerik Isis-beeldjes gevonden. Dus de Merovingers vereerden Isis. De Merovingers regeerden vanaf de vijfde eeuw nadat de Romeinen verdwenen waren. Het is dus niet onmogelijk dat ook hier ooit Isis vereerd werd.
  • De naam Lissewege zou volgens sommigen ‘weg door het riet ‘betekenen. Verwijst de naam ook niet naar weg van de Farao? De weg van Isis? En wat met Vlissingen en Vlissegem die geografisch op één lijn liggen met Lissewege? En verder nog Lissabon.

Het verleden blijft een raadsel, waar ik wel van overtuigd ben is dat Lissewege een vrouwelijk heiligdom was. Met een kerk gebouwd op water. Water het vrouwelijke element. Welke godin voor Maria vereerd werd, is niet onomstotelijk vast te stellen. Maar dat Maria Magdalena en ISIS in aanmerking komen, is toch wel een feit. Oh ja, vorig jaar was er een kunstwerk aan de kerk: een skelet die op een bankje zat. En wat droeg hij rond zijn hals? Een Ankh, het Egyptische teken van leven waar ook Isis mee afgebeeld is. Dit is geen bewijs, maar wel toevallig.

En nu stel ik mij ook de vraag, waarom stond er vorig jaar een grote Eiffeltoren als kunstwerk in ons dorp, visueel juist naast onze kerk: een verwijzing naar het Parijs van Isis en Lissewege van Isis? Binnenkort komt Karin gaan heb al haar boek ‘Het Parijs van Isis’ uit in de nieuwe druk. Ik kijk er al naar uit om meer te weten te komen over de sporen die deze oude, vergeten godin achtergelaten heeft.

Image

Meer info over Karin Haanappel: www.haanappelpublishers.nl/.

P.S. : ik heb mij ingeschreven voor haar cursus Herancientstory en je mag drie keer raden welke getallen in mijn wachtwoord staan. 7+ 1 + 1 + 4 = 13. Als je dus wil weten wat synchroniciteit is, dit is het. Altijd dingen tegenkomen waarvan je denkt: is het nu toeval of niet?
P.S.2: ik ga op zoek naar de foto van de Eiffeltoren in ons dorp die ik ooit getrokken heb. Ik vind hem terug op mijn Twitter account op 23 juli, ik had de foto de dag voordien getrokken.

Please follow and like us:

De schatkist van een bibliotheek

Boeken, ik kan er uren naar zoeken, in bladeren, in lezen. Bibliotheken zijn dan ook de schatkamer voor een veellezer als ondergetekende. Alleen bevatten bibliotheken te veel boeken om in een mensenleven te lezen. Dus dwaal ik soms langs de boekenkasten, niet met mijn vinger langs een leesplank zoals je soms in films ziet, maar speurend op mijn gevoel. Welk boek is het volgende dat het lezen waard is? En dan plots voel ik het. Ja, in deze kast zit een boek dat ik wil lezen. Mijn hand reikt naar een boek. Altijd weer een verrassing welk boek ik kies. Tenminste als het niet gaat om een boek dat ik gereserveerd heb of een boek dat ik zoek om één of andere reden. Het leukste is je te laten verrassen door boeken via een intuïtieve keuze.

De herkomst van het woord bibliotheek

Het woord bibliotheek heeft overigens een religieuze weerslag: het komt van het Griekse biblos en theca: de bijbel en een doos, een kist om iets in te doen, iets te bewaren. Byblos is echter ook een zeer oude Fenicische stad (3000 v. Christus) in het huidige Libanon die bekend stond voor het maken van papyrus, papier dus. In het Grieks biblion, geschrift, boek, wat in het Latijn biblia sacra: heilige boeken werd. Zo kwam men dus uiteindelijk tot het woord bijbel. De belangrijkheid van boeken was dus al vroeg bekend. Byblos was een vazalstad van Egypte, de Egyptische godin Isis zou er ooit naartoe gereisd zijn om het lichaam van Osiris, haar echtgenoot op te halen. Maar de stad is ook verbonden met Adonis, de god die de geliefde was van Venus, Aphrodite of Astarte. En met de tempeliers die de stad ooit aan hun heerschappij onderworpen.

Vrijheid

De schatkist van een bibliotheek
Photo by Taisiia Shestopal on Unsplash

Hoe dan ook, het woord library, librairie, bibliotheek in het Engels of Frans voor een boekhandel geeft misschien meer weer wat boeken je schenken: vrijheid (libre). Want tijdens het lezen ben je verzonken in de wereld die de schrijver schetst. Heb je de vrijheid om eventjes aan de alledaagse realiteit te ontsnappen.

Een schat aan boeken bewaakt door een draak

En dan komt het oud -Engelse woord voor library : bóchord, afkomstig van book hoard . Hoard is een schat, een geheime voorraad: een boekenschat dus. Vandaar ook woordenschat. Een schat wordt in verhalen vaak bewaard door een draak. Wat heeft dat met boeken te maken vraag je je af? Iemand die veel leest, is een boekenwurm. Iedereen denkt dat dit woord afkomstig is van een worm. Maar waarom zou iemand die veel boeken leest te vergelijken zijn met een worm, een dier dat in de grond leeft? Neen, wurm heeft ook als betekenis draak. Vergezocht? Een wyrm is een draak of een zeeslang. De herkomst van dergelijke woorden kan je terug vinden in etymologische woordenboeken. Als je veel met taal bezig bent, is zo’n woordenboek een must, maar dat is mijn persoonlijke mening. Taal wordt er zoveel rijker door.

Draken

Draken komen al eeuwenlang voor in verhalen of het nu gaat om Sint-Michaël en Sint-Joris die een draak verslaan, Harry Potter of Game of Thrones. Het verband tussen boeken en een draak is wel merkwaardig want draken werden vroeger gelijkgesteld met de duivel. Tenzij in boeken teveel geheimen verteld worden, waardoor je volgens sommige (om maar niet te zeggen de kerk en de adel in de middeleeuwen) te veel zou te weten komen. Dan ben je pas een echte boekenwurm of boekendraak.

Abdijen van Ter Duinen en Ter Doest

Dat in geschriften van de abdij van Ter Duinen draken getekend werden en tijdens opgravingen vloertegels gevonden zijn waarop draken zijn afgebeeld, vind ik een grappig fenomeen. Monniken en draken? Terwijl een draak werd gelijkgesteld met de duivel? Maar ja, zij schreven natuurlijk de boeken die het gewone volk niet mocht lezen. De abdijen bezaten een schat aan kennis en aan boeken. Geen wonder dat draken te zien waren in hun geschriften en abdijen: iemand moest deze kennis toch bewaken?

Deze draken zullen wellicht niet verwijzen naar de Chinese astrologie waar een draak staat voor geluk en fortuin, alhoewel monniken daar misschien stiekem ook wel naar verlangden. In veel abdijen leefden men in iets meer luxe dan de belofte van armoede vroeg. Vandaar ook dat er soms nieuwe monnikenordes werden opgericht. Als tegenbeweging tegen het ‘vergeten’ van de belofte van armoede.
Ik vraag me af als men ooit opgravingen zou doen naar de abdij van Ter Doest in Lissewege waarvan restanten nog in de weidegronden liggen of men dan ook drakentegels zou terugvinden?
Iemand moest de schat van Ter Doest dat een befaamd scriptorium en een bibliotheek had toch bewaken? Een boekenwyrm?

Please follow and like us:

De Heilige Bloedkapel in Brugge en OLV-kerk te Lissewege

Tijdens de research voor een boek doe je soms ontdekkingen die je enigszins verwonderd laten zijn. Ik ben bezig aan vervolg op Niet is wat het lijkt. Het witte dorp met dezelfde personages .

Lissewege bezit één van de weinige schilderijen waar in een kruisweg het Heilig Bloed van Brugge met buisje en al staat afgebeeld. Het duidelijkste staat dit op schilderij nummer….13. Ja, ik ben daar terug met het cijfer dertien, hoor ik u denken. Ik heb het zelf niet gezocht, het is weer ‘toeval’.

De Heilige Bloedkapel in Brugge en OLV-kerk te Lissewege
Kruisweg, schilderij nummer…13
De Heilige Bloedkapel in Brugge en OLV-kerk te Lissewege
Kruisweg OLV Bezoeking kerk Lissewege: nummer 14

Dus dacht ik, hmm, is er een verband tussen Lissewege en de Heilige Bloedkapel in Brugge? Ik had het gevoel van wel. En ja hoor, nu komt er een SPOILER voor wie boek 1 nog niet heeft gelezen: kijk eens op de foto hieronder waarop je het nummer ziet van het adres van de Heilige Bloedkapel in Brugge: het nummer…..13.

De Heilige Bloedkapel in Brugge en OLV-kerk te Lissewege
Plan Burg Brugge met de Heilige Bloedkapel op nummer 13: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/29239

I rest my case. Wie denkt er nu nog dat 13 een ongeluksgetal is? Of Lissewege maar een gewoon klein dorp is waar in de kerk toevallig het getal 13 is verwerkt? Het getal dertien is het getal der ingewijden. Wie twijfelt er nu nog aan?

Please follow and like us:

De oorsprong van halloween

Wat is de oorsprong van halloween? De meesten denken dat dit gewoon komt overgewaaid uit Amerika. Maar niets is minder waar: de Kelten vierden op 31 oktober Samhain of Samain. Het tijdstip waarop het contact tussen levenden, doden en goden mogelijk was. Dus dacht ik: het is tijd dat ik nog eens een video maak. Over halloween.

O ja, wil je meer weten over de Kelten of over oude mythologie (of het nu Germaanse, Romeinse, Griekse, Keltische, Noorse of Egyptische mythologie gaat)? Organiseer dan een lezing. Mailtje naar bo.vickery@artlix.be met je wensen en vragen. En wie weet zullen de goden (dewelke weet ik niet) er voor zorgen dat je verzoek wordt ingewilligd.

Please follow and like us:

Woorden uit het verleden

Soms moet je eens opruimen. Wat ik nu aan het doen ben : ander leven, ander werk, ander huis. Ik ben volop ‘grote kuis’ aan het houden. En dan vind je al eens iets terug. Zoals de scriptie, het interview dat ik in het derde of vierde middelbaar als groepswerk (we waren met een groepje van 3) moest afnemen van iemand met een speciaal beroep. We hadden gekozen van Johan Ballegeer, de schrijver uit mijn dorp Lissewege. ‘We’, ik moet eigenlijk zeggen, ik had het voorgesteld. En schrijver was een speciaal beroep, dus de twee anderen waren akkoord.

Ik wil jullie het interview niet onthouden. Want voor mij was het zeer speciaal om te lezen, zeker nu ik mijn eerste boek heb geschreven. Tijdens opzoekingswerken voor mijn boek, werd ik vaak met artikels en boeken van Johan Ballegeer over Lissewege geconfronteerd. En toen herinnerde ik mij plots dat ik jarenlang een foto van hem met handtekening op mijn kast staan had. Nu vind ik zijn interview terug. Enkele gele velletjes papier in een plastieken kaftje, getypt met een typmachine, waarin mijn oud geschrift soms een verbetering had aangebracht. De vragen zou ik nu wel anders stellen. Het zijn vragen van een vijf- of zestienjarige in de jaren tachtig.
Zou hij het eerste zaadje gepland hebben dat uiteindelijk geleid heeft tot mijn boek waarin de tempeliers en Lissewege een rol spelen ?

In ieder geval weet ik wel nog dat ik het ‘magisch’ vond om met een schrijver te praten, zelfs in zijn werkkamer, waar hij omringd zat met boeken en kasten die vol staken met steekkaarten waarop allerlei informatie geschreven was in een minitieus geschrift. Een magische kamer vond ik het. Iets meer dan dertig jaar later ben ik zelf officieel ‘schrijver’. Omringd door boeken. Niet met steekkaarten, maar met Evernote, notitieblok op smartphone, papieren notitieboek en losse briefjes om alles te onthouden. De magie van het schrijven heb ik al ontdekt. Nu nog een magische kamer vinden…

“We gingen vol verwachting naar de Europastraat 24 te Lissewege. Toen we daar aankwamen, werden we vriendelijk ontvangen door de vrouw van Johan Ballegeer. Zij zond ons naar het kamertje waar de schrijver werkt. Daar aangekomen, keuvelden we eventjes over koetjes en kalfjes en toen begonnen we aan het interview…
Waarom werd u eerst onderwijzer en bent u niet onmiddellijk schrijver geworden ?
Als ik 30 jaar geleden, toen ik begon te schrijven, evenveel succes had, zoals ik nu heb, dan zou ik schrijver geworden zijn. Maar dan wist men niet wie je was. Niemand vraagt je of je een boek wilt schrijven. Niemand kent je, ook de uitgevers niet. Je gaat zomaar in je eentje een boek schrijven. Je weet ook niet wat dat in het laatje zal brengen. Een moeilijke situatie. Ik ben gewoon in het onderwijs gegaan omdat mijn vader dat wou. Mijn vader vond dat ‘ideaal’ onderwijzer worden. Ik heb altijd geprobeerd er het beste van te maken (hier wijdt Johan Ballegeer eventjes uit). Als we zouden weten wat te doen als het te laat is, dan zou iedereen het anders doen. Toen dacht ik dat onderwijzer een ideaal beroep was. Nu voel ik me beter als schrijver.
Heeft u bepaalde studies moeten doen om schrijver te worden ?
Nee, dat kun je gewoon niet. Je kunt niet voor schrijver leren (hier gaf hij enkele voorbeelden). Je moet eerst en vooral een ontzettende documentatie aanleggen. Je moet bijna je eigen encyclopedie maken (hierop toonde hij zijn bakken met steekkaarten). Als je al het materiaal verzameld hebt, dan begin je een korte inhoud te maken zoals bijvoorbeeld bij een opstel. Nee, voor schrijver kun je niet leren. Dat ben je. Je bent een geboren ‘leugenaar’. Je kunt goed schrijven. Van sommige dingen ken je iets, bijvoorbeeld van schepen. Als je wat van techniek kent, schrijf je science-fictions. Maar ik ken niets van techniek. Ik weet alleen dat een raket omhoog gaat, als hij niet valt tenminste. Dus moet ik niet proberen een science-fiction te schrijven. Je kunt het of je kunt het niet. Je hebt gevoel voor ritme of voor muziek of voor een mooi verhaal. Zoals bijvoorbeeld bij ‘Geen meiden aan boord’ als Marjanne bij het graf van haar vader staat, heb ik zitten wenen. Als je dat niet hebt….
Waar haalt u de inspiratie vandaan ?
O, dat is niet moeilijk. Er gaat iets voorbij en hop, je hebt inspiratie. Mijn dochter bijvoorbeeld zat altijd op haar nagels te bijten. Toen heb ik Judith geschreven (hier geeft hij enkele voorbeelden). Maar inspiratie, als men mij maar kan zeggen wat inspiratie is. Ik weet het niet. Je ziet iets en zegt : ‘Hé, wat is dat ?’ en je gaat opzoekingen doen. Je denkt : ‘Is dat zo gegaan ?’. Je vindt het de moeite waard om verder te vertellen. Je hebt soms schrijvers die zeggen : ‘Ik had geen inspiratie.’ Dat wil zeggen : ‘Ik was te lui om te werken.’
Welk boek dat u zelf geschreven heeft, vindt u het mooist ?
Nou, ik vind het jongste het mooiste. Ik vind ‘Geen meiden aan boord’ het mooiste (hier wijdt hij eventjes uit).
Welke boeken schrijft u het liefst : historische of toeristische ?
Die toeristische boeken, dat is gewoon omdat men het aan me vraagt. Het liefst zou ik boeken schrijven zoals ‘Geen meiden aan boord’. Maar af en toe komt er een uitgeverij die wil dat ik bijvoorbeeld een boek over Brugge schrijf. Omdat men me dat vraagt, doe ik dat. ‘Geen meiden aan boord’ is me ook gevraagd, hoor. (Hierop legt hij uit hoe het gebeurde) (nu drinken we iets).
U schrijft veel historische boeken, waarom nooit science-fictions bijvoorbeeld ?
Wel, voor science-fictions moet je iets van techniek weten. Zoals ik al heb gezegd, weet ik daar niets over. Ten tweede : de mensen blijven even dom. Asl we hen steeds maar weer op hun stommiteiten uit het verleden drukken, begrijpen ze misschien dat ze uit het verleden kunnen leren. Er zijn altijd allerlei stommiteiten gebeurd. Mijn boeken zijn eigenlijk anti-oorlogsboeken (hier legt hij dit eventjes uit).
Bestonden enkele personages uit uw boeken in het werkelijke leven?
Wel, Judith, de eerste gravin van Vlaanderen bestond echt. ‘De H77 is gebleven’ is ook echt gebeurd. Er hangt zelfs een foto van de scheepsjongen in een kapel in Knokke-Heist. ‘Koning David’ is ook echt gebeurd. Ik zeg niet dat Marjanne uit ‘Geen meiden aan boord’ echt heeft bestaan zoals ze daar beschreven staat. Maar het liedje ‘daar was laatst een meisje loos’ bewijst het.
Wie tekent de omslagen van uw boeken?
Vroeger was dat S.V., maar die is plotseling ziek geworden. Zeer spijtig. Nu is het André Sollie. En die tekent zeer mooi. IK koos hem ook omdat hij de ontwerpen van de omslag geeft. Sommige illustrators willen dat niet doen. (hij toont enkele ontwerpen van omslagen die aan de muur hangen)
Hebt u zoals enkele acteurs en schrijvers een groot voorbeeld?
Ik probeer mezelf te zijn. God, nee. Ik vond het altijd zo vreselijk, zo van die jongetjes op de speelplaats : ‘ik ben Tahamata en ik ben die….’ Blijf jezelf. Je bent jezelf waard. Wat je zelf bent, ben je. Ik ken een meisje dat staat te wringen en te draaien zodat het Sandra Kim is. Ik vind het zo belachelijk dat het groot is. Vindt ze haarzelf niet goed genoeg? Iedereen heeft toch zijn eigen waarde. Waarom zou ik iemand nabootsen? Ik ben Johan Ballegeer en ik voel me goed in mijn vel. Ik heb niemand nodig. Er is niemand die moet zeggen dat ik moet doen. Dat wil niet zeggen dat ik in het begin geen raad heb gevraagd aan oudere collega’s, dat wel. Maar zo opkijken naar iemand? Nee. Ik heb wel een grote bewondering voor Filips de Schone (hierop wijst hij naar een beeld van Filips de Schone dat in de hoek van de kamer staat). Maar dat wil niet zeggen dat ik me aan hem optrek. Men moet zich aan zichzelf optrekken. Men moet proberen met ziekten, problemen, tegenslagen, ja zelfs met buizen door het leven te gaan.
Zit het schrijversbloed in de familie?
Mijn jongste dochter heeft ooit eens een verhaaltje geschreven voor Zonneland. Toen kreeg ze daar 2000 fr. voor. ‘Is ‘t al,’ zei ze. ‘Ik doe het niet meer’. Ja, ze kunnen wel maar ze willen niet. Ze dacht dat ze er minstens een paard zou voor kunnen kopen. Zo rap gaat dat niet. Je moet kleintjes beginnen.


Dat waren de woorden van Johan Ballegeer, meer dan dertig jaar geleden. Jammer dat ik zijn ‘uitweidingen’ niet heb genoteerd, welke informatie gaf hij daar niet weg ? Informatie die een beginnend schrijver van pas zou kunnen komen, daar ben ik wel van overtuigd. Dus heb ik zelfs gedaan wat hij in het interview zei : klein beginnen en jezelf blijven. Vandaar een simpele thriller in eigen beheer uitgeven. In welke omstandigheden je ook zit : blijf altijd jezelf, blijf jezelf trouw en wat je ook wilt doen : het zijn de kleine daden, de kleine stapjes die kunnen zorgen voor een groot resultaat.

Dank je wel Johan Ballegeer, voor deze wijze raad uit het verleden.
Johan Ballegeer (1927-2006)

Woorden uit het verleden
Foto : www.zwinstreek.eu
Please follow and like us:

Waarom een thriller laten afspelen in Lissewege ?

Video waarom Lissewege het bezoeken waard is.

Natuurlijk omdat ik een aantal verborgen symbolieken ontdekt heb in de kerk. In het dorp doen ook al jarenlang legendes de ronde over ondergrondse gangen van de vroegere abdij Ter Doest naar het voormalige kasteel, de kerk, Ten Berghe in Koolkerke of het Schottenhof in Dudzele. Legendes genoeg die inspiratie bieden. Willem van Saeftinghe was een ex-tempelier en Ter Doest was een Cisterciënzerabdij. De Cisterciënzers en de tempeliers hadden onderlinge banden.

Via deze link kan je een Youtube-filmje zien op mijn kanaal dat verklaart waarom Lissewege onderwerp moest zijn van mijn thriller : het is het hoofd van een sterrenbeeld : https://www.youtube.com/watch?v=RZTLSntQN-c

Maar Lissewege is ook gewoon een mooi dorp.

Kijk maar eens naar dit filmpje van Frank Vergucht, die enkele foto’s heeft geleverd voor mijn boek.

Please follow and like us:

Het eerste geheim van de OLV Kerk Lissewege: het eikenblad van de druïde

In de thriller ‘Niets is wat het lijkt. Het witte dorp’ kan je lezen dat er symboliek verborgen is in de kerk van Lissewege. Een tweede onthulling.

Een eerste tipje van de sluier welke symboliek verborgen zit in de OLV kerk in Lissewege. De oude Belgen waren Keltische stammen, het is dan ook niet te verwonderen dat het Christendom Keltische elementen heeft overgenomen. En dat kan je zien in de kerk van Lissewege. De Kelten hadden druïden die de rol van ‘priester’ vervulden, zij behoorden tot de elite, hadden veel aanzien, bestudeerden de sterren, traden op als rechter, bezaten kennis, genazen en hielden toezicht op religieuze activiteiten. Hun kenteken was een eikenblad. Het Indo-Europese woord ‘dru’ betekent overigens eik. Zij waren kenners van de eik, de levensboom. Een andere verklaring voor het woord druïde is ‘dru-id’, zeer wijs. In Lissewege is er één grote pilaar waar je 3 eikenbladeren kan zien op kleine pilaren, heel hoog verstopt. Nergens anders vind je een eikenblad. Nu je weet wat de rol van een druïde was, mag je drie keer raden om welke pilaar het gaat.

Meer kan je lezen in de thriller ‘Niets is wat het lijkt. Het witte dorp.’ Te koop via deze site.

Het eikenblad van de druïde
Please follow and like us: