Blog

Een merkwaardige lezing

Woensdag 8 januari gaf ik een lezing voor de Rotary van ’t Brugse Vrije. Men had gevraagd gewoon mijn boekvoorstelling nog eens over te doen, maar ik wou iets extra’s doen. Al iets vertellen over zaken die verborgen zitten in Brugge. Maakte ik tegelijkertijd reclame voor het vervolg op de thriller ‘Niets is wat het lijkt. Het witte dorp’, wat dan mooi meegenomen is. Maar over welke locatie zou ik het best spreken? Weet je wat, dacht ik, ik laat mij leiden door het toeval. Ik had de laatste maanden toch geleerd om meer te leven op mijn innerlijk kompas, ‘to go with the flow’, dus ik zou het toeval laten beslissen over welke locatie in Brugge ik zou spreken.

Enkele dagen later zag ik een post passeren op Linkedin van één van de leden van de Rotary die iets geplaatst had op internet in verband met de Jeruzalemkapel in Brugge. Aha, dacht ik, ik zal deze locatie nemen, ik moest er toch nog eens langs gaan voor mijn research in Brugge ter voorbereiding van boek 3 (ja ja, er komt een derde boek, een vervolg met dezelfde personages als in Niets is wat het lijkt). In de Jeruzalemkapel nam ik alles goed in mij op, ik had niet zoveel tijd, een uurtje, ik nam enkele foto’s, bezocht het museum en kocht een boekje. Je weet hoe dat gaat als toerist. Ik ging naar huis. Ik had enkele dingen gezien, maar er was nog iets. Maar wat? En ja hoor, zoals ik al vaak gehad heb, kwam het inzicht enkele uren later. Soms moet je iets laten bezinken, alle indrukken en foto’s achteraf nog eens bekijken vooraleer het je opvalt.

Ik was ondertussen bezig mijn powerpoint voor de lezing aan het aanpassen, het was zaterdag, ik moest de lezing de woensdag daarop geven. Hoe kon ik de lezing interessanter maken? Ik besloot iets te vertellen rond het logo van de Rotary. Hun logo verbergt immers een oude symboliek rond levenswiel, zonnewiel, het getal van de mens, enzovoort. Maar toen ik mijn foto’s bekeek om enkele dingen te vertellen over de Jeruzalemkapel -die overigens symbool staat voor wederopstanding, een inwijding- zag ik exact hetzelfde symbool in de Jeruzalemkapel als het logo van de Rotary: een Sint-Catharinawiel. Een wiel dat staat voor reiniging en transformatie (Catharina=katharsis). Ik had het gevonden. Ik was door het toeval te volgen op de enige locatie in Brugge beland waar je het logo van de Rotary in de vorm van een Catharinawiel talloze keren kan zien. Het spreekt vanzelf dat dit leuk was om te vertellen aan mijn toehoorders bij de Rotary.

Of hoe het toeval (de foto op Linkedin) bepaalde waarover mijn lezing zou kunnen gaan (de symboliek van het logo, de transformatie). De enige locatie in Brugge waar het Catharinawiel zoveel keer te zien is, kwam op mijn weg in voorbereiding van de lezing voor een vereniging die hetzelfde wiel in haar logo voert. Hoe merkwaardig. Moraal van het verhaal: volg je intuïtie en laat je leiden door het toeval, je krijgt er mooie geschenken door. O ja, en als je een lezing geeft, vraag vooraf wie er foto’s neemt of neem zelf een fototoestel mee 🙂

Tijdens de lezing bij de Rotary ’t Brugse Vrije

Maar ach, ik geloof niet meer in toeval, jij wel?

O ja, wie meer wilt weten over wat de Jeruzalemkapel in Brugge verbergt of de symboliek van het Catharinawiel, die zal geduld moeten hebben voor boek 3, vrees ik. Of mij eens uitnodigen voor een lezing zoals de Rotary, wie weet wat ik dan vertel? Wat ik wel zeker weet, is dat ik het opnieuw zal overlaten aan ‘het toeval’ wat ik zal vertellen bij een volgende lezing. Mij laat inspireren door de muze van een schrijfster. Altijd komt er wel iets verrassends op mijn weg. In iedere bocht van een levensweg wacht er wel een verrassing. Net zoals bij iedere lezing.

2020: het jaar van de zwaan

Getallen, het blijft me fascineren. Zeker dit jaar: twee keer het getal twintig in harmonie of twee keer twee en twee keer nul. De nul of de cirkel, teken van de eeuwigheid of de cirkel van het leven, het levenswiel. Dat getallen speciaal zijn, is ook te wijten aan Pythagoras. Hij vormde met zijn volgelingen een spiritueel genootschap, waarbij zij getallen ook een filosofisch aspect en symbolische betekenis gaven. Twee was het eerste vrouwelijke getal, drie het eerste mannelijke getal en het getal 1 staat symbool voor de eenheid. Vandaar misschien dat het getal 6 vaak symbool staat voor de mens (2+3+1= 6).

Zo is er wel meer speciaals te vertellen over dit jaar 2020: het bestaat uit de optelsom van kwadraten van 4 opeenvolgende priemgetallen: 17 tot de tweede macht (289), 19 tot de tweede macht (361), 23 tot de tweede macht (529) en 29 tot de tweede macht (841). Of wat dacht je van deze? Maak eens deze berekening en je komt uit op 2020: 10 x 9 x 8 + 7 + 6 x 5 x 43 + 2 +1. Of hoe alle getallen na elkaar uitkomen bij dit jaartal.

Maar waarom verwijs ik naar 2020 als het jaar van de zwaan? Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat dit is omdat mijn boek Het mysterie van de zwaan dan zal verschijnen. Overigens begrijp ik nu pas waarom ik het boek niet afgewerkt kreeg in 2019: een boek met als titel zwaan doe je best verschijnen in 2020. Er is echter nog een andere reden: het getal twee is niets meer of minder dan een gestileerde zwaan. Twee, verwijst naar twee mensen, de liefde en welk dier staat er symbool voor de liefde? Juist, ja de zwaan. Zwanenkoppels zouden zeer monogaam zijn en elkaar eeuwig trouw blijven. Een zwaan is een vereniging van het vrouwelijke en het mannelijke. Een zwaan staat ook voor vrijheid. Vrij je weg kiezen, om te groeien. Auteur Nassim Nicolas Taleb schreef een boek met als titel Incerto – de zwarte zwaan waarin het gaat over dingen die voor ons onwaarschijnlijk lijken, maar toch waar kunnen zijn. Men geloofde vroeger immers dat zwarte zwanen niet bestonden, totdat men ze zag. Soms lijken dingen totaal onmogelijk, maar kan het toch of is het toch waar.

Wel laat mij dan voor 2020, het jaar van de zwaan dan het volgende wensen: een jaar vol liefde, vrijheid om je eigen weg te kiezen, te groeien en het geloof in jouw eigen zwarte zwaan. Dat mogelijk wordt, wat onmogelijk lijkt. Dus hou je wensen goed in het oog, wie weet worden ze mogelijk in het jaar van de zwaan.

De eeuwigheid van de nacht/acht

Heb je er ooit al op gelet?
Dat in allerlei talen de woorden nacht en acht op elkaar lijken?
Nacht-acht (nederlands)
Nuit-huit (frans)
Night-eight (engels)
Nacht-Acht (duits)
Noche-ocho (spaans)
Noite-oito (portugees)
Notte-otto (italiaans)
Natt-atta (zweeds-noors)
Nox, noctis-octo (latijn).
De nacht verwijst naar de duisternis, de acht naar de eeuwigheid, denk maar aan een liggende acht die een lemniscaat voorstelt, ook wel het infinityteken genoemd.
De acht komt ook voor in de Fibonacci-getallenreeks, die vaak gebruikt werd om gotische kathedralen te bouwen, o.a. de “kathedraal van het Noorden” in Lissewege. Het getal 8 zit als afstandsmaat vaak verwerkt in het koor van een kerk. Niet enkel in Lissewege, maar bijv. ook in de Jeruzalemkerk in Brugge (kijk maar eens naar het plafond als je daar bent en tel). Een teken dat het koor van een kerk moest verwijzen naar de eeuwigheid.

Acht komt in de natuur voor: als je een stokje in de grond steekt en elke dag met een puntje aanduidt waar de zon schijnt om bijv. 12 uur ’s middags, dan vormen alle puntjes samen na één jaar een liggende acht of een lemniscaat. Nu ja niet verwonderlijk voor een getal dat correspondeert met het aantal planeten in ons zonnestelsel en het atoomnummer van zuurstof is.
Dat de boeddhisten een achtvoudig pad bewandelen om de verlichting te bereiken, is te begrijpen als je vanuit de nacht op pad gaat naar het licht

Jezus en het cijfer dertien

De kerk van Lissewege is gebouwd rond het cijfer dertien. Eén van de cijfers in de Fibonnacci-reeks. Een cijfer dat al eeuwenlang zou verwijzen naar ongeluk. Merkwaardig. Want de lezers van mijn thriller Niets is wat het lijkt. Het witte dorp weten dat dertien verwijst naar liefde, naar Maria (M is de dertiende letter van het alfabet en naar God (Jahweh is getalswaarde 26 of 2 keer dertien). De Heilige Bloedkapel in Brugge, waar het bloed van Jezus zou bewaard worden, is ook gesitueerd op Burg nummer 13. Dertien verwijst dus naar God, naar Jezus?

Het bewijs is te vinden in de Bijbel: in het evangelie van Mattheüs is een lijst te vinden met het geslachtenregister van Jezus. Een opsomming van 42 namen van de stamboom van Jezus. Het gaat als volgt, beginnend bij Abraham: Abraham verwekte Izaäk, Izaäk verwekte Jacob, Jacob verwekte… zo gaat dat 42 generaties door. In het slotvers staat er (Mattheus, 1:17) : “Al de geslachten dan van Abraham tot David zijn veertien geslachten en van David tot de Babylonische ballingschap veertien geslachten en van de Babylonische ballingschap tot de Christus veertien geslachten… ” Dus drie keer 14 opgesomde namen, dat is 42. Maar dat klopt niet. Als je het natelt, is Jozef de twaalfde die verwekt wordt, Jezus de dertiende. Waar is de veertiende dan? Is het een fout die Mattheüs per ongeluk maakt of is er iets anders verborgen?

De oplossing ligt wellicht in Mattheüs 1:16, want daar staat er: “Jakob verwekte Jozef, de man van Maria, uit wie Jezus geboren is, die Christus genoemd wordt.” Dus Jezus plus Christus is inderdaad dan veertien. Jezus die door de doop Christus wordt, geestelijk ingewijd wordt (zie ook deze blogpost over de twee jezuskinderen). Misschien is daarom dertien een ongeluksgetal? Dertien is Jezus die geestelijk nog geen Christus geworden is, nog niet ingewijd is. Zou het dat kunnen zijn? Dan is dat de reden waarom men dertien vaak het getal der ingewijden noemt, het getal van verborgen kennis. En verklaart dit misschien waarom het als een ongeluksgetal beschouwd wordt.

De geheimen van kerst: de dertiendag

Vandaag zijn we de dertiendag: driekoningen. Zo genoemd omdat het de dertiende dag is na kerst, een overblijfsel van het joelfeest van de Germanen. De dag waarop de magiërs of astrologen uit Perzië (jawel, Iran, wat zou Trump daarvan zeggen?), want dat waren de drie koningen, letterlijk ‘magi’, de ster volgden. Een ster volgen? Symbolisch natuurlijk. Misschien is het gewoon de boodschap om te leven volgens de kosmos, mee met de natuur. En als je dat doet, bereik je ‘het kind’, Jezus. Zolang je voldoende dankbaarheid betoont (de geschenken).

Zes januari is in de Oosters orthodoxe kerk Kerst, de epifanie of openbaring: het moment waarop Jezus voor het eerst in het publiek verscheen. De drie koningen zijn ook een mooi symbool voor de diversiteit op deze wereld: ze worden meestal van allerlei leeftijden voorgesteld en van drie verschillende rassen. Of gewoon de mensheid, wel zonder vrouwen, maar dat zal ik maar aan de tijd van toen wijten zeker? Of ze echt bestaan hebben? Wellicht niet, maar toch zouden in de Dom van Keulen hun resten rusten. Wie meer wilt weten over de geschiedenis van de Driekoningenlegende, kan op deze website er meer over lezen.

In sommige streken bestaat de traditie om op 6 januari een driekoningentaart te eten. Vaak een frangipanetaart waarin een boon verstopt zit. Wie de boon eet, is die dag koning, daar heeft iedereen dan een boontje voor. Wellicht komt dit van de Germanen die de wintervasten doorbraken door het eten van peulvruchten. Als er geen bonen in de taart verstopt zitten, zijn het soms munten of kleine figuurtjes,. Het verzamelen van die figuurtjes zou fabofilie heten (faba=bonen).
bron: www.canvas.be/cultuur/drie-koningen

Maar waar ik de meeste herinnering aan heb, is het zingen van driekoningenliedjes in ruil voor een beloning. Toen kreeg ik nog iets voor mijn gezang, wat tegenwoordig niet meer het geval is. Het bekendste liedje dat ik me nog herinner, is het volgende:
“Drie koningen, drie koningen, geef mij een nieuwe hoed
De oude is versleten, mijn moeder mag het niet weten
Ons vader heeft het geld op de rooster geteld.”
Mij doet deze tekst natuurlijk aan iets anders denken dan de letterlijke betekenis van de woorden: ‘geef mij een nieuwe hoed’: geef mij een ander bewustzijn (overigens op het schilderij De aanbidding der wijzen van Pieter Paulus Rubens wordt het hoofddeksel van één van de drie koningen opgeheven). ‘De oude is versleten’: mijn vorige zienswijze, mijn vorig bewustzijn is versleten, is oud, heeft afgedaan. ‘Mijn moeder mag het niet weten’: de buitenwereld of mijn moederkerk mag het niet weten, een verwijzing naar een ‘ketters’ of niet-aanvaard geloof?
‘Ons vader heeft het geld op de rooster geteld’: misschien een verwijzing naar Judas en het geld waarmee hij werd omgekocht, maar dat strookt niet met het woord ‘vader’. Moeder staat vaak symbool voor het materiële, vader voor het geestelijke. Wie de juiste spirituele weg volgt, die wacht ‘goud’, de beloning, maar heeft eerst een moeilijke weg afgelegd (het rooster).

Er is nog zoveel te vertellen over de kerstperiode, één van de meest speciale periodes van het jaar, maar ik zal het hierbij laten. De rituelen die we uitvoeren, de traditie die we eren, is een mengelmoes van verschillende invloeden en religies. Het is een periode vol symbooltaal, over een nieuw begin, wederopstanding, nieuwe voornemens voor een komend jaar en vooral hoop op vrede. Laten we vooral dat laatste niet vergeten.

Vervolg: de geheimen van kerst: de dertiendag.

De geheimen van kerst: de drie koningen

Photo by Jonathan Meyer on Unsplash

Morgen zijn we 6 januari: Driekoningen. Maar waar staan zij voor?

Zij worden geleid door een ster, door de kosmos. De wijzen worden ze ook genoemd, er is in de oorspronkelijke teksten zelfs sprake van magiërs, zijn de ‘koningen’, het zijn de ware ingewijden in de relatie God-mens. Zij zijn met drie, zij vertegenwoordigen de drie werelden (lichaam, geest, ziel):

  • Melchior, van ‘Melech’, koning en ‘Auor’, Licht.
  • Kaspar, de gelovige; de Ethiopiër met het zwarte gezicht.
  • Balthazar, de hogepriester, bewaker van de heilige schat (Syrisch), diepe vrede (Hebreeuws)

Melchior is de prins van het licht die in naam van diegene met kennis komt en goud aanbiedt (het goud dat ook de alchemisten zochten). Kaspar, de man van het volk biedt mirre aan, waarmee doden gebalsemd worden en staat voor de hoop op onsterfelijkheid. Balthazar bewaakt de schat, hij is de afgezant van alle uitverkorenen met geheime spirituele kennis: hij beidt daarom wierook aan dat staat voor geestelijk inzicht, hemelse verbinding.

De geheimen van kerst: de kerstengel

Engelen spelen een belangrijke rol in de Bijbel. Zowel de geboorte van Johannes de Doper als de geboorte van Jezus worden voorspeld door een engel. De geboorte van Jezus wordt bekend gemaakt aan de herders door een engel. De engelen bezingen de liefde voor God en vrede op aarde. Maar wat zijn engelen?

Daarvoor kan je kijken naar de etymologie, de herkomst van het woord engel: van het Griekse ‘angelos’ of het Hebreeuwse ‘mal’ach’ wat beiden boodschapper betekent. Engelen hebben vleugels als teken van goddelijke macht. Bovendien is het een verwijzing naar de verbinding tussen hemel en aarde: voor het christendom werd geloofd dat vogels (bijv. zwaan, gans) deze verbinding vormden, zodat de zielen van gestorvenen met vogels mee vlogen naar het paradijs. Vandaar dat je vaak engelen afgebeeld ziet op een grafsteen. Engelen zijn niet onderworpen aan de normale natuurwetten. Vandaar dat zij ook bescherming kunnen bieden (het woord beschermengel of engelbewaarder). Ooit ben ik eens ontsnapt aan een auto-ongeval en sindsdien hangt er als een talisman een engeltje in mijn wagen. Of het helpt weet ik niet, maar ergens voel ik dat dat engeltje daar hoort, dat het zo moet zijn.

Een engel zou ook verband kunnen houden met de Romeinse godin Victoria, equivalent van de Griekse Nikè, de godin van de overwinning die vaak met vleugels werd afgebeeld. Het bekendste beeld van haar afbeelding is de Brandenburger Tor in Berlijn, wat in 1989 een mooi beeld gaf als de Berlijnse muur viel en de mensen daar feest vierden. Met de hulp van engelen kan je overwinnen, denk ik dan altijd. En het zijn vrouwen, wat dacht je anders? Maar ook de Egyptische godin Isis kan je terugvinden met vleugels. Of de Soemerisch godin Inanna.

Godin Victoria – bron: wikipedia
Godin Niké – bron: wikipedia
Godin Isis – bron: wikipedia

Je hebt nog wezens met vleugels: elven of feeën, meestal vrouwelijke figuren die mens en dier behulpzaam . Deze figuren komen voort uit de Noorse en Keltische mythologie. Bij de Kelten bestaan er overigens talloze legendes (o.a. de kinderen van Lir, de legende van Oenghus/Angus) waarbij mensen, meestal vrouwen, veranderen in zwanen. Symbolisch vaak een verwijzing naar de geestelijke, de spirituele wereld.

Dat het woord elf correspondeert met het getal 11 lijkt vergezocht, maar heb je er ook al op gelet dat veel kerken aan hun ingang twee torens hebben, zij vormen letterlijk het getal 11. Net zoals de twee zuilen Boaz (zon) en Jachin (maan) bij de vrijmetselaars. Of om het luchtiger te houden, geen voetbal zonder elftal. In de Bijbel, die bestaat uit 66 boeken (6 x 11, 6=mens), kan je 11 in verband brengen met dwaasheid of met opstanding (wie er meer over wilt weten, ga naar deze site). Als Brugse zot die een burn-out heeft gehad, voel ik me dan natuurlijk goed bij het getal 11. Misschien moet je wel als dwaas beschouwd worden vooraleer je terug kan opstaan (“hé, verandert zij van beroep, die is goed gek”)? Natuurlijk staat 1 ook voor God/universum/kosmos -waar jij in gelooft- die ene. En de mens is de andere één (“jij bent me er eentje”). Dus slechts als je leeft volgens spiritueel inzicht, ben je een elf. Of 1+1=2, 2=een zwaan.

(Ik moest toch iets schrijven om reclame te maken voor mijn toekomst boek ‘Het mysterie van de zwaan’.)

O ja, de Jacobsladder, waar kerktorens naar verwijzen, zeker de platte (snap je de hint), spreekt ook over engelen:
“Toen droomde hij en zie op aarde was een ladder geplaatst, waarvan de top tot aan de hemel reikte, en zie de engelen van God klommen daarlangs omhoog en omlaag”
(Genesis 28:12)

of 2+8+1+2=13, het getal dat in de kerk van Lissewege verborgen zit.
Let op als je de kerktoren in de zomer bezoekt om van het prachtige zicht te genieten, dat je dus geen engeltjes tegenkomt daarboven.

Vervolg: de geheimen van kerst: de drie koningen.

Gaia, moeder aarde, de kabbala en het getal 13

Opnieuw iets tegengekomen die het mysterie van het getal 13 verder vergroot. Ja, het universum toont mij verder de weg naar het getal 13 blijkbaar. In het boek The secret doctrine of the kabbala van Leonora Leed wordt het getal 13 verbonden aan de Griekse godin Gaia. Gaia zou in het Hebreeuws gelijk zijn aan Gimel-Yod. Gimel-Yod is gelijk aan de getalswaarde 13 of de 13 menstruele periodes van de cyclus van een vrouw in een zonnejaar. Dertien is een verwijzing naar de vrouwelijke vruchtbaarheid, moeder aarde. Dat een Onze Lieve Vrouwkerk dan het getal 13 verbergt, mag niet te verwonderen zijn.

In de Griekse mythologie is Gaia de dochter van Chaos en de vrouw van Uranus, de god van de hemel. Dertien is het geometrisch getal dat de kosmische orde, moeder aarde vertegenwoordigt, het aantal maanmaanden, terwijl Uranus of Yod-Hey-Vuv-Hey een getalswaarde heeft van 26 (Jahweh=26). Hun kind Bet-Nun (ben) heeft een getalswaarde van 52 of de 52 weken van een jaar. De zoon, een voortbrengsel van de combinatie aarde en hemel.

Dat de aarde 13 billion jaren zou bestaan (de vrouwelijke aarde), is een gelukkig toeval. Maar de betekenis van het getal 13 is verloren gegaan. Omdat het verwijst naar het vrouwelijke goddelijke, moeder aarde? In oudere religies bestonden er vrouwelijke godinnen, maar de patriarchale maatschappij heeft de rol van de vrouw, ook in de religie, op een achtergrond geplaatst. Zo ook het getal dat naar haar verwees: het getal 13. Het werd een ongeluksgetal, terwijl het louter de symboliek van het vrouwelijke, van Gaia, van moeder aarde uitdrukte. Het was opgenomen in de kosmische verhoudingen van de Fibonacci-reeks (1-1-2-3-5-8-13-21-34-55-89-144…) die terug te vinden is in de natuur. Merkwaardig want zowel de Hebreeuwse als de Maya kalender gebruiken het getal 13 x 28 dagen (13 maanden) of 52 x 7 weken. Het getal 13 behoort aan moeder aarde, het vrouwelijk scheppende, de liefde (Achava in het Hebreeuws, het woord voor liefde heeft ook getalswaarde 13). Laat dat nu voor eens en altijd duidelijk zijn. Zodat de symboliek van de mannelijke overwinnaars terugkeert naar zijn werkelijke essentie: 13 staat voor geluk en vruchtbaarheid.

De geheimen van kerst: Stille nacht

Eén van de bekendste liederen tijdens de kerstperiode is het kerstlied Stille nacht, heilige nacht. Het werd voor het eerst opgevoerd op 24 december 1818 in Oostenrijk in de kerk van Oberndorf. Een lied over vrede, hoop, troost en verbroedering. Een lied dat vandaag meer nodig is dan ooit.

Het is wellicht geen toeval dat dit lied er toen kwam. Napoleon was in 1815 verslagen in Waterloo, waardoor hele gebieden geplunderd en vernietigd waren. In 1816 mislukte de oogst in heel Europa, men noemde 1816 ‘het jaar zonder zomer’. Het Congres van Wenen dat volgde op de nederlaag van Napoleon, verdeelde de stad Laufen in een Beiers en Oostenrijks deel. Het Oostenrijkse deel kreeg de naam Oberndorf. In dat jaar schreef priester Joseph Mohr het gedicht Stille nacht, heilige nacht. Twee jaar later gaat Joseph met zijn gedicht naar de organisat en onderwijzer van het dorp, Franz Gruber. Hij schrijft een compositie voor het gedicht met gitaar. Omdat het orgel in de kerk kapot is, spelen ze het liedje voor de eerste keer in de kerk. Gruber op de gitaar, Mohr zingt.

In 1819 staat het liedje al in een kerkliederenboek van een Tiroolse organist Blasius Wimmer. Drie jaar later bezoekt een Oostenrijkse orgelbouwer Karl Mauracher een kerk in Arnsdorf, waar hij Gruber ontmoet. Die geeft hem een versie van het liedje mee. Zo begint het kerstlied langzaam aan zijn wereldreis, vooral door volksliedzangers die het liedje verspreiden.

Bekende zangfamilies die rondreizen nemen het liedje op in hun repertoire: de families Strasser en Rainers. Het wordt zelfs gezongen voor keizer Frans I van Oostenrijk en tsaar Alexander I van Rusland. In 1839 wordt het voor het eerst gezongen in New York. Zo kent midden de negentiende eeuw ondertussen iedereen het kerstlied Stille nacht, maar de componisten niet. Dus beginnen er allerlei verhalen de ronde te doen. Haydn, Mozart of Beethoven zouden het gecomponeerd hebben. Uiteindelijk wordt in 1854 bekend dat Franz Gruber de muziek schreeft en Joseph Mohr de tekst. In 1995 wordt in een nalatenschap het originele manuscript van Mohr gevonden waaruit blijkt dat hij de tekst in 1816 heeft geschreven.
(Bron: Volkskrant.nl, Stillenacht.com, Silentnight.web, Austria.info, Oostenrijknatuurlijk.nl, Wikipedia)

Of hoe een liedje gemaakt door een priester en een onderwijzer in een klein dorp eeuwenlang wereldwijd gekend geraakte. Als iets moet gebeuren, dan zal het ook gebeuren als het universum het wenst. Stille nachten, nachten waarin je op jezelf terugplooit zijn inderdaad heilige nachten, gelegenheden om jezelf beter te leren kennen. Om eventjes stil te staan bij alles wat je inspireert en doet groeien.

Vervolg: de geheimen van kerst: de kerstengel

De geheimen van kerst: kater

Na Nieuwjaar zou je wel eens een kater kunnen hebben. Zo’n zin daarmee trap je een open deur in. Dat weet ik. Maar waarom noemen we dit ‘een kater hebben’? Dat zijn van die vragen die ik me dagelijks stel. Zeker als ik mijn kater zie. Voor alle duidelijkheid: mijn kat, niet mezelf. Het woord zou afkomstig zijn van het Duitse ‘Katarhh’, wat slijmvliesontsteking of verkoudheid betekent. Ofwel komt het van een oude biersoort die Kater werd genoemd, wie er van dronk zou zich de dag nadien slecht gevoeld hebben. Besoffen wie ein Kater of as sick as a cat, ja, uitdrukkingen die verband houden met het hebben van een kater komen niet alleen bij ons voor. (bron: www.historiek.net)

Maar toch vond ik deze uitleg onvoldoende. Ja, ik stel me veel vragen. Ook als ik het gevoel heb dat iets niet volledig is of niets alles zegt. Een mooie eigenschap natuurlijk als je veel wilt schrijven. Je kan dan hele pagina’s vol schrijven. Maar toch ook lastig soms. Waar was ik? Kater. Mij doet dat woord denken aan catharsis, een zuivering of reiniging die een therapeutisch effect heeft. Zo is het soms wel eens met dronkenschap, het heeft een zuiverend effect want je voelt een roes, de dag nadien voel je je anders. Soms ellendig dat wel, maar toch anders. Kan het zijn dat dit effect als een reiniging werd beschouwd?

Of is het een verwijzing naar de feesten in Boebastis (Egypte), waar de Egyptische godin Bastet, die werd afgebeeld met een kattenhoofd, werd vereerd. Bastet was de godin van de vreugde van het leven, muziek en dans. Die feesten gingen gepaard met het rijkelijk vloeien van de wijn. Volgens Herodotus kwamen er tot 700.000 mensen op af. Hij beschreef dat vrouwen schunnige taal gebruikten en zelfs hun rok opheffen. Ja, dat klinkt wel als iets dat iemand zou doen als ze boven hun theewater zijn. De kat had een goddelijke status, ze was symbool van de maan en van de godin Isis. Ze hielpen de mens tegen de duistere vijanden van het licht. Volgens mij zijn ze dat nog altijd niet vergeten. Ik vermoed dat de kennis over hun goddelijke status van generatie op generatie tussen katten wordt overgedragen:-). Vandaar dat wij mensen altijd ten hunne dienste moeten staan. Maar je kan het ook anders bekijken: ze beschermen de farao, de koning. Dus kat in huis, kan je je een koning voelen. Jammer voor wie geen kat heeft, je bent niet van koninklijke bloede. Het woord kat komt overigens van het Latijnse cattus en jawel hoor, uit Noord-Afrika en gaat terug op, bijvoorbeeld, het Nubische kadis of het Berbers kaddiska. Misschien verwijst het woord kater dan gewoonweg naar de feesten van Bastet met hun overvloed aan wijn?

Bronzen beeld van kat uit Egypte – bron: www.ancient.eu

Meer zelfs, volgens Fulcanelli, de laatste alchemist van de twintigste eeuw is de kat zeer speciaal: wie inziet waarom de Egyptenaren de kat vergoddelijkt hebben, heeft daarmee meteen ook de Steen der Wijzen – de Pierre Philosophale – gevonden. Toch maar je kat dat lekkers geven, zelfs al heb je een kater?
(bron: VERHUYCK, P., De neven en nichten van Tibeert, Tiecelijn, 2004,58.)

Vervolg: de geheimen van kerst : stille nacht.